Categorie archief: Vakantie in een rolstoel

Casa Boslimpre in de Vogezen

Als vier leuke mensen vragen of we een weekje met ze mee gaan naar Frankrijk dan zeggen wij natuurlijk JA! De reis gaat eind april (2016) naar de Vogezen. We rijden daar met de eigen auto’s in een dag naartoe, 630 km.

Het huis in de Vogezen was al geboekt dus geen zoekwerk en dat is wel eens fijn. Bovendien, Casa Boslimpre ziet er goed uit. Prachtig uitzicht en lekker ruim. Op de begane grond zijn twee slaapkamers (met elk drie of vier bedden) en twee badkamers. Beide badkamer hebben een inloopdouche, de grootste heeft ook een verhoogd toilet met beugels en een onderijdbare wastafel. Voor Jon en mij wordt een hoek in de ruime woonkamer afgeschermd en twee bedden neergezet, zo hebben we allemaal een eigen ‘kamer’. De keuken is bij de gootsteen onderrijdbaar, verder niet aangepast. Boven zijn nog eens zeven slaapplaatsen (bereikbaar met een steile trap). Het huis is ook super geschikt voor bijvoorbeeld twee gezinnen die samen op vakantie willen.

collage van vijf foto's van Casa Boslimpre. Douchestoel niet verijdbaar, inloopdouche, Toilet met beugels aan beide zijden

Casa Boslimpre

Zes rolstoelers
Toch wel bijzonder is dat we met zes rolstoelers op pad zijn. We hebben elkaar vorige zomer ontmoet bij een bbq georganiseerd door TheTRavelspy. Bedoelt om reislustige rolstoelers met elkaar in contact te brengen, elkaar te inspireren en mogelijk iets van een platform op te richten. En als het dan zo goed klikt met een aantal, dan vier je dus zomaar vakantie met zes gelijkgestemden!

Bij aankomst bij Casa Boslimpre worden we hartelijk welkom geheten, eigenaars Colin en Matty helpen de drie auto’s uitladen. Het grind om het huis maakt het voor de handbewogen rolstoelers lastig om met koffers doorheen te ploegen. Het van huis meegebrachte eten blijkt een goede keus want niemand heeft na de lange rit nog zin om de auto weer in te gaan. Bovendien, de weg naar het huis is vol met kuilen en slecht verlicht.

Zonder WIFI
Als duidelijk wordt dat er geen wifi is moeten we allemaal even slikken. Wat? Een week zonder internet? Ja echt dus. Niet appen, niet facebooken, niet wordfeuten… alle tijd dus om met elkaar te praten. Eigenlijk heerlijk rustig. We missen het wel bij het uitdokteren van onze dagtripjes. Even kijken waar we handig met drie auto’s kunnen parkeren, alvast een leuk restaurantje met aangepast toilet zoeken… helaas. Op de bonnefooi dus maar.

Freezzzzing in Gerardmer
Een leuk stadje in de buurt is Gerardmer. We parkeren de auto’s dichtbij het meer (Avenue de la Ville de Vichy). Hier is ook een openbaar invalidentoilet. Eenmaal uit de auto dwarrelen sneeuwvlokken uit de lucht. Nee zeg. We duiken dus direct een knusse brasserie in, beetje skihut-achtig met veel hout en een openhaard. Als het droog is slenteren we nog even door het stadje maar het blijft Freeezzzzing koud. We gaan de berg dus weer op naar ons huus!

Ingesneeuwd
De volgende ochtend blijken we ingesneeuwd! Het is een prachtig plaatje. Als we allemaal naar buiten sprinten zitten we direct vast in de sneeuw. Hilarisch. Gelukkig helpt onze buurvrouw, die overigens heel stoer in de yurt (tent) slaapt, ons uit onze benarde situatie. Lekker naar binnen dus weer! Gelukkig hebben we het goed met z’n zessen zonder wifi… heerlijk relaxed met een wijntje uren aan tafel en veel te laat naar bed.

6 rolstoelers in de sneeuw voor Casa Boslimpre

In de sneeuw bij Casa Boslimpre

La Petite France in Strasbourg
De al geboekte tapas workshop voor de volgende dag komt dus heel goed uit. Lekker binnen kokkerellen en genieten van onze eigen kookkunsten. De dag erna kunnen we er gelukkig weer op uit! Strasbourg is een aanrader, je rijdt anderhalf uur maar de route is mooi, zeker als je niet over de péage rijdt. Strasbourg is een een behoorlijke stad, dus het is handig om van te voren een beetje te bedenken wat je wil zien. Aanrader is de wijk La Petite France, in het hart van de stad. Deze schilderachtige wijk met prachtige vakwerkhuizen is op het water gebouwd en is opgenomen in het werelderfgoed van UNESCO. Er zijn redelijk wat invalidenparkeerplaatsen in de stad, zie hier een overzicht.

Sfeerbeeld vakwerkhuizen in Straatsburg,

Strasbourg, schilderachtige plaatjes

Colmar
Ook Colmar is een bijzonder gezellig stadje. Vanuit Casa Boslimpre is het een uurtje rijden, weer prachtig door de bergen en bossen. De stad heeft altijd in het twist gebied tussen Frankrijk en Duitsland gelegen. De vele vakwerkhuizen doen echt Duits aan, terwijl er ook een echte Franse sfeer hangt met de vele restaurants, terrassen en pleintjes. We parkeren de auto’s na even zoeken op een groot parkeerterrein (Place Scheurer Kestner, meerdere invalidenplaatsen, vlakbij het centrum, naast de mega bioscoop). Bij het ‘Office de tourisme’ is informatie beschikbaar over de toegankelijkheid van de stad (musea, restaurants en toiletten).

De route terug naar Casa Boslimpre blijft een lastig punt. De navigatie systemen doen het niet goed. In het donker verdwalen we makkelijk. Met drie auto’s achter elkaar in het donker over (te) smalle weggetjes, langs diepe ravijnen, dan ben je niet blij. Hou je niet van dit soort avonturen dan is het zaak voor het donker thuis te zijn! Een auto is trouwens wel een must in dit gebied. Als wij er zijn (eind april) is het redelijk uitgestorven en moet je echt wat verder weg voor gezelligheid en vertier.

Sledehondtocht en de Joëlette
Heb je zin om echt de bergen in te gaan en te genieten van de natuur? Boek dan ruim van te voren een tocht met kart of slee met prachtige honden ervoor óf laat je naar de hoogste top van de Vogezen brengen met de éénwielige draagstoel Joëlette. Helaas was alles al volgeboekt toen wij er waren. Kijk voor meer info op de site van Casa Boslimpre.

Op pad met de honden in een kart of slee

Op pad met de honden in een kart of slee

 

...

Valencia Accesible Guide

Vind je Barcelona leuk? Dan vind je Valencia zeker ook leuk. Iets kleiner en nog relaxter! Maar wel van die heerlijke terrassen en ook STRAND. Tenminste dat heb ik gehoord. Want Valencia staat nog op mijn verlanglijstje. Je stedentrip naar Valencia bereid je wel heel makkelijk voor met de super handige Valencia Accesible Guide met heel goede en uitgebreide informatie over de toegankelijkheid van de restaurants, hotels, musea, het strand en vervoer in de stad.

Als ik het zo lees is het hier echt goed georganiseerd, kijk bijvoorbeeld eens bij deze beschrijving van het strand! Er is zelfs een speciale omkleedruimte en tillift beschikbaar om in de strandstoel te komen. Wil je vast in de stemming komen? Kijk dan dit heerlijk enthousiaste filmpje van Manon van den Heuvel. PS. Ze laat ook haar hotelkamer zien!

Hurtigruten, de mooiste zeereis ter wereld

Tijdens onze cruise langs de Noorse fjorden zagen wij ook regelmatig de zwarte schepen van de Hurtigruten varen. Eenmaal thuis, heb ik me daar in verdiept en dat blijkt helemaal geen gek concept! Bij de (aangepaste) reisbureaus is het redelijk onbekend maar eenmaal in contact met Hurtigruten zelf zijn ze erg aardig. De foto’s van de aangepaste hut die ik opgestuurd krijg zijn prima. Er is zelfs een hoog-laag bed aanwezig, welke ik op geen enkele andere cruise gevonden heb. Al snel kwam ik ook in contact met Ineke, een ervaren Hurtigruten reiziger! En van wie krijg je nu betere informatie? Daarom een eerste gastblog! Informatie uit eerste hand van Ineke, inclusief praktische foto’s van haar hut.

Hurtigruten (foto van Hurtigruten.com)

Hurtigruten (foto van Hurtigruten.com)

Ineke2Gastblogster Ineke: De Hurtigruten, vervoer naar het Noorden

De Hurtigruten is in principe een boot verbinding langs de hele Noorse kust. Hij gaat langs verschillende havens om goederen en mensen te transporteren. En aangezien de trein niet noordelijker komt dan Narvik en de wegen niet altijd begaanbaar zijn is men vooral in het noorden erg geholpen met deze bootverbinding. Door de warme golfstroom is het water nooit bevroren en blijven de havens open. De Noren gebruiken dit vervoermiddel ook omdat het over land veel langer duurt. Toch zijn ze soms nog enkele dagen onderweg. Je kan ook je eigen auto meenemen aan boord.

Steeds meer gingen ook toeristen de bootverbinding gebruiken om van het begin (Bergen) tot het einde (Kirkenes) en eventueel weer mee terug te gaan (12 dagen). De hutten blijven eenvoudig, er is een zelfbedienings restaurant voor ontbijt en lunch en ’s avonds een drie gangenmenu. De sfeer is heel informeel. Er is geen entertainment aan boord. Slechts op één boot (Finnmarken) is een zwembad met whirlpool. Het is geen cruise.

Havens en excursies
Nu steeds meer toeristen de bootverbinding als een soort van cruise gebruiken, is er ook een aanbod van excursies ontstaan. In sommige havens is er ruim de tijd voor een stadswandeling of een bustochtje naar een bezienswaardigheid. Maar er zijn ook haventjes waar de boot na laden en lossen, direct weer vertrekt. Het aandoen van de haventjes gaat continue door. Dat kan zijn onder etenstijd en ook ’s nachts. De boot is wel afhankelijke van het weer. Als het erg slecht weer is, kan de kapitein wachten tot het iets beter is. Vaak komt hij dan later aan in de volgende haven, maar vertrekt vaak wel weer op tijd. Dus is er minder tijd of helemaal geen tijd voor de geplande excursie. Deze excursies zijn meestal aardig prijzig en vaak niet geschikt voor rolstoelers of mensen die slecht ter been zijn. Maar er is een reisleidster aan boord die voor al deze zaken zorgt en goed aan kan geven of iets wel of niet verstandig is om te doen. Ook is er bij de receptie vaak een rolstoel te leen als je de wal op wil gaan.

Aangepaste hutten
Ik denk dat door het feit dat de Hurtigruten een echt vervoermiddel is, er al tijdig ook met mindervaliden rekening is gehouden. Er zijn een paar schepen niet voorzien van een aangepaste hut, maar de meesten hebben er een aantal (4-6). Er vertrekt elke dag een schip uit Bergen dus kies gewoon een dag met een goed schip. De mindervalidenhut ligt altijd aan het begin van een gang. Hij is ruim en toegankelijk via een automatische deur. Er staat een hoog-laagbed in en heeft nog twee (opklapbare) bedden. Ook de deur daar de badkamer is automatisch te openen met een drukknop. Er is een schuine drempel en ruim genoeg voor een rolstoel. Verhoogd toilet met opklapbare beugels en douche met zitje (zie foto onderaan).

Collage van de hut van Ineke, met hoog-laag bed.

Foto’s van de hut van Ineke op de Trollford (hutnummer 619). De plattegrond laat twee naast elkaar gelegen aangepaste hutten zien.

Met de lift zijn alle verdiepingen op het schip bereikbaar. Met de rolstoel ga je via het autodek het schip op en af. In het restaurant is een vaste tafel gereserveerd. Er loopt altijd personeel dat kan helpen een bordje met eten te halen.

Liefhebber van Noorwegen
Persoonlijk kies ik voor de Hurtigruten omdat ik een groot liefhebber van Noorwegen ben. Ik heb er alles gedaan, gewandeld, geskied en rondgetrokken met auto en camper. Nu ik minder mobiel ben is dit voor mij ideaal om toch te reizen en verschillende steden te zien. Ook al ben ik overal al vele malen geweest, zelfs in verschillende jaargetijden. Voor een rolstoeler is de winter als er sneeuw ligt niet erg handig. Maar als je nog 100 meter kunt lopen, dan zijn er leuke bus excursies. Als mindervalide haal je misschien niet alles uit de reis. Maar het is heerlijk om het landschap aan je voorbij te zien trekken. Bij mooi weer op het dek en met minder weer vanuit het comfortabele panoramadek.

Tip: Excursie naar de Noordkaap
Je hoeft natuurlijk niet de hele 12 dagen aan boord te gaan. Je kunt ook een klein stukje mee gaan. Bijvoorbeeld, je vliegt naar Tromsø en stapt daar op, vaart mee tot Kirkenes en vliegt weer terug. Dan kun je wel een excursie naar de Noordkaap maken. Bij Norske is grote Nederlandse brochure aan te vragen, of als pdf te downloaden. Daar staan alle havens in met aankomst-en vertrektijden. Ook alle excursies. Voor informatie kun je er ook prima terecht.

collage van foto's van de badkamer

Badkamer Hurtigruten, Trollford. Hutnummer 619

Cruisen door Noorwegen

In mei (2015) stapten wij in Kopenhagen aan boord van de Norwegian Star, voor een cruise langs de Noorse fjorden. Ons drie pagina’s lange verhaal met tips en trics lees je in Support Magazine (zie PDF). Onderaan deze blog ook een filmpje van onze zeer ruime mindervalide (binnen)hut.

Op de heenweg hadden we twee fijne nachtjes bij huize Bartsch in Duitsland, lees daarover een eerder blogje.

foto van het artikel in Support Magazine, Cruisen door de Noorse fjorden

artikel Support Magazine, Cruisen door de Noorse fjorden

Noorwegen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hurtigruten, alternatief voor een cruise
Tijdens onze cruise zagen wij ook regelmatig de zwarte schepen van de Hurtigruten varen. Eenmaal thuis, heb ik me daar in verdiept en dat blijkt helemaal geen gek concept! Bij de (aangepaste) reisbureaus is het redelijk onbekend maar eenmaal in contact met Hurtigruten zelf zijn ze erg aardig. De foto’s van de aangepaste hut zijn prima. Er is zelf een hoog-laag bed aanwezig, welke ik op geen enkele andere cruise gevonden heb. Al snel kwam ik ook in contact met Ineke, een ervaren Hurtigruten reiziger! En van wie krijg je nu betere informatie? Daarom de beste informatie uit de eerste hand: Lees de uitgebreide gastblog van Ineke!

Hut 9219, Norwegian Star
Ik heb me verbaast over de lelijkheid van een cruiseschip. Veel nepperig hout, kitsch en echt, de kleur van de vloerbedekking! Wie verzint zoiets? Dat kan toch veel mooier en hipper? Nou ja, in elk geval, onze hut was lelijk maar wel groot! En de badkamer prima toegankelijk. Kijk maar:

 

Een ‘tour de France’

Ik had al regelmatig over l’Accolade gehoord. Op de één of andere manier had ik het gevoel dat dit Franse vakantieparkje met acht rolstoeltoegankelijke huisjes, iets voor ‘later’ was. Voor als we meer hulp en hulpmiddelen nodig hebben, een soort van laatste optie. Wel een mooie optie. Maar toen kreeg ik begin mei een uitnodiging van Sophie en Frank, de beheerders van l’ Accolade. Of ik een keer wil komen kijken? Een uitnodiging om naar Frankrijk te komen is natuurlijk erg leuk! Dus we maken een plan en in september pakken we de auto in voor een ‘tour de France’.

Chambre d’hôtes
Het is duizend kilometer naar Ile d’Oléron, een schiereiland aan de westkust van Frankrijk, dus we maken een tussenstop op de helft. We slapen bij chambre d’hôtes ‘Le Clos du Quesnay’ in Mauquenchy, rechtsboven Rouen. We worden hartelijk ontvangen door de goed Engels sprekende Jean-Francois. Hij en zijn vrouw Sabine hebben vier jaar verbouwd om de statige boerderij, uit begin negentiende eeuw, om te toveren tot vijf mooie kamers. Eén driepersoonskamer is speciaal aangepast voor mindervalide mensen. Deze klassiek ingerichte kamer is lekker ruim en heeft een tweepersoons- en éénpersoonsbed. De badkamer heeft een verhoogd toilet met één wandbeugel (links), een onderrijdbare wastafel en een grote inloopdouche met losse (niet verrijdbare) douchestoel. Om het bed te verhogen zijn klossen aanwezig.

Collage van sfeerfoto's buiten bij le Clos du Quesnay

Goed toeven bij chambre d’Hôtes Le Clos du Qeusnay

In de vier hectare grote tuin staan tussen de appelbomen nog vier sfeervolle ‘gypsy caravans’ (niet rolstoeltoegankelijk). In de boomgaard rijdt mijn rolstoel prima over het gras maar op de paden met zo nu en dan een dikke laag grind is het een stuk lastiger.
Alle gasten hebben zich voor de ‘table d’hôtes’ ingeschreven dus ‘s avonds zitten we met een bond gezelschap aan tafel. Gelukkig is er ook een Engels gezin, dat praat makkelijker. De Franse kazen ontbreken niet, evenals de gezellige praat van de gastheer. Een mooie plek om even te relaxen en nog een paar dagen te blijven. Helaas was onze kamer maar één nacht beschikbaar en vertrekken wij de volgende dag alweer.

foto van de (bad)kamer bij Le Clos du Quesnay

1ste overnachting bij ‘Le Clos du Quesnay’, onze kamer in de oude stal


Witte huisjes met blauwe luiken
De tweede dag onderweg hebben we veel regen en het laatste stuk naar Ile d’Oléron gaat over tweebaans wegen. We komen dus pas laat aan in de stromende regen. Gelukkig helpt Frank (de beheerder van l’accolade) ons met uitladen en installeren we ons snel in het huisje. Eerst maar eens slapen. De volgende dag schijnt het zonnetje en staat er een tas met een heerlijk vers ontbijtje op de stoep. Mmm croissants, eitjes van de kippetjes op het park, heerlijke kaasjes en dikke plakken ham. De heerlijke geur van het eiland, een mengeling van zee, dennenbomen en rozemarijn krijg je er gratis bij. Hier gaan we het wel een weekje uithouden.

De eerste dag blijven we in de buurt. We bekijken het park en lopen naar de zee. ‘s Avonds eten we in de ‘kantine’ van l’Accolade waar de vrijwilligers elke avond een lekker maal koken. Je kunt hier als je wilt voor een schappelijke prijs lekker aanschuiven voor een lekker maal. Er zijn nog maar een paar andere gasten zo op het eind van het vakantieseizoen. En dat merk je op het hele eiland, dus als je buiten de deur wilt eten kun je dat beter ‘s middags doen. Dan is het nog gezellig op de terrassen.

Strandhuisjes in verschillende kleuren

Strandhuisjes bij Saint-Denis

Top 5 op Ile d’Oléron
Het eiland doet echt mediterraans aan, witte huisjes met blauwe luikjes, kruidige struiken en dennenbomen maar ook palmbomen. En lieflijke oude franse dorpjes. Ik vind een eiland altijd wel lekker overzichtelijk, met de auto bekijk je op je gemakje het eiland in een paar dagen. Een paar aanraders:

1. Wijntjes proeven bij één van de wijngaarden. Proef dan zeker ook een Pineau des Charentes, een zoete aperitief wijn die lekker koud gedronken wordt als een soort zomerportje.
2. Het strand op bij Saint-Denis d’Oléron, in het noorden van het eiland. Via de trailerhelling voor bootjes kan je makkelijk dichtbij de zee komen. Of eet heerlijke flinterdunne, zoete crêpes op één van de terrasjes. In het havengebouw is een mindervalidentoilet.
3. Slenteren langs de kleurrijke ‘Cabannes’, kunstateliers in Le Chateau d’Oléron. In de oude oesterhutjes werken kunstenaars en verkopen zij hun werk: sieraden, glas, schilderijen en er is zelfs een Ukelele werkplaats. In de meeste hutjes kun je met de rolstoel naar binnen. Je kunt ook (met de rolstoel) over de muren van de vesting ‘lopen’.
4. Vissersbootjes kijken op het terras van Jules et Julie in Boyardville. Loop je even verder dan ontdek je als je goed kijkt in de verte Fort Boyard. Er gaan ook bootjes naartoe maar die zijn niet rolstoeltoegankelijk.
5. Wat wij niet gedaan hebben maar zeker een volgende keer wel doen: vliegen over het eiland en strandzeilen! Lees op de website van L’accolade meer over de mogelijkheden.

Overigens staan er bij l’Accolade strandrolstoelen en kan je daarmee natuurlijk ook heerlijk het strand op, gewoon om de hoek. Zo naar toe te wandelen (600 meter). Zonder hulp kom je moeilijk de vrij steile duinopgang op maar er wil altijd wel iemand mee om je te duwen. Het piepkleine strandtentje bovenop het duin is echt te lief, zo heb ik ze nog nooit gezien.

foto van een klein, houten strandtentje

Wat een schattig strandtentje…

L’ Accolade
Ile d’Oléron is een fijn eiland. En l’Accolade is een fijn parkje. Het ligt heerlijk tussen de bomen. De acht witte huisjes zijn lekker ruim met veel privacy op je eigen terras, de aanpassingen zijn prima in orde. De huisjes zijn eenvoudig ingericht en met name de slaapkamer kan wat mij betreft wel een gezellig kleurtje gebruiken. De hoog-laag bedden en ziekenhuisnachtkastjes maken het niet helemaal ‘Eelkedroomt-proof’. Maar het is wel functioneel en ach, als je slaapt heb je je ogen dicht. De bedden kunnen ook omgeruild worden voor gewone bedden overigens. Daartegenover staan wel allerlei hulpmiddelen die een verblijf makkelijk én leuk maken (scootmobiel, rolstoelfiets, strandrolstoelen, douchebrancards, tilliften, etc). Extra fijn is het rolstoeltoegankelijke zwembad en de sauna!

Op het terrein zijn naast de acht huisjes, enkele kampeerplaatsen en twee kant-en-klaar safaritenten waar zelfs een hoog-laag bed ingezet kan worden. Het hele park is door een Nederlandse vrouw opgezet om Nederlanders met een lichamelijke of meervoudige beperking een zorgeloze vakantie in Frankrijk te bieden. Er is altijd een team van Nederlandse vrijwilligers aanwezig die het park onderhouden, koken en zelfs zorg bieden als je dat nodig hebt. Sinds drie jaar beheren Frank (fysiotherapeut) en Sophie (ergotherapeut) het park met veel enthousiasme. In de zomervakantie is l’ Accolade een waar kinderparadijs, vooral Nederlandse gezinnen met een gehandicapt kindje en hun broertjes en zusjes genieten dan van de Franse zon. In deze weken is er ook een animatieteam voor de kids. Buiten deze drukke weken is er meer plek en rust. Het gevoel dat ik had (meer iets voor later… ) is niet geheel onterecht. Het is even wennen, de vrijwilligers die willen helpen en de hulpmiddelen die je op verschillende plekken ziet staan. En ja, je bent niet de enige gast in een rolstoel. Maar als je gewoon lekker je eigen vakantie wil vieren dan kan dat ook prima. In je eigen huisje merk je niets van het gebeuren op het park. Dus ook als je gewoon een goed rolstoeltoegankelijk huisje in Frankrijk zoekt dan is dit een heerlijke plek. En juist in het voor-en naseizoen kan het al heerlijk warm zijn!

collage van foto's van het park

l’Accolade, 8 huisjes, 2 safaritenten, en enkele kampeerplekken, rolstoeltoegankelijk zwembad en sauna!

Krijtrotsen
Voor ons laatste stekkie gaan we weer naar het noorden, naar de ruwe krijtrotsen van Normandië. Ik voel me grieperig en we gaan eigenlijk te laat weg bij l’Accolade. Na een dag in de auto komen we in het donker aan. De deur van ons huisje zou open zijn en inderdaad, we kunnen zo naar binnen en het is lekker warm. Van vermoeidheid schiet ik even vol tranen als ik opgelucht zie dat het huisje prima in orde is en wij ons hier zeker gaan redden zonder al te veel capriolen. Het blijft toch altijd spannend of het bed hoog genoeg is en de wc bereikbaar… Alleen ons flesje wijn blijkt onder de loodzware koffer in de bus te liggen… en die wilden we juist laten staan. Voor onze laatste daagjes hadden we een weekendtasje meegenomen. Geen wijn dus. Lekker naar bed. De volgende dag halen we een lekker croissantje bij de bakker een paar honderd meter verderop. We lopen even het dorpje door. Prachtige vakwerkhuizen en mooie bloementuinen. En dan ineens zien we de zee met de witte krijtrotsen. Via 231 traptreden kan je hier het strand op, maar ook zonder de tocht naar beneden heb je een prachtig uitzicht. ‘s Middags rijden we nog even wat rond en belanden op een terrasje in het gezellige stadje Saint-Valery-en-Caux. Het zonnetje is heerlijk warm. Omdat ik me nog niet fit voel halen we bij een supermarkt net buiten het centrum een paar lekkere dingetjes en een wijntje en eten we in ons knusse huisje.

Sotteville-sur-Mer uitzicht zee

Sotteville-sur-Mer

Sotteville-sur-Mer en Le Pré Marin
Ons huisje in Normandië staat trouwens op een klein vakantieparkje; Le pre Marin, met acht twee-onder-één-kap huisjes. Klein maar fijn. Het heeft iets van een blokhut weg maar dan wel met twee slaapkamers, een badkamer en keukentje. Er zijn twee rolstoeltoegankelijke huisjes, zie de website voor goede foto’s. In de slaapkamer kunnen wij met de rolstoel net langs de achterkant van het bed. Ook de badkamer is klein maar met onze wendbare rolstoelen goed te doen. Twee beugels bij het toilet (één opklapbaar, de andere aan de wand) en een (klein) douchekrukje aan de wand. Het keukenblokje is onderrijdbaar en er ligt een plank om het huisje makkelijk binnen te komen. De volgende dag is de weersverwachting slecht dus pakken wij ons tasje alweer en rijden via Amiens, Lille en Gendt naar huis met een koffer vol herinneringen!

collage van foto's bij Huisje bij Le Pré Marin in Sotteville-sur-mer

Huisje bij Le Pré Marin in Sotteville-sur-mer

Tip: Koop een tolbadge! Ik vond het bij sommige tolpoortjes een heel gedoe om een ticket te trekken en te betalen. Dan zat het aparaat weer te laag, dan weer te hoog en steeds maar weer een schietgebedje dat ik mij creditcard of ticket niet liet vallen… Bij een volgende ‘tour de France’ ga ik zeker weten voor de Tolbadge waarmee je zo door kan rijden.

Lees ook mijn column over ons rondje Frankrijk in Contact (ledenblad Spierziekten Nederland).

Tussenstop in Glücksburg

Voor Contact, het ledenblad van Spierziekten Nederland, schrijf ik over onze vakantie ervaringen in mijn vaste column Eelke droomt. Hier mijn laatste verhaaltje over onze tussenstop in Duitsland bij Gästehaus Bartsch… Helaas heb ik maar 275 woorden en is het dus altijd goochelen met woorden. Anders had ik zeker ook verteld dat we in Flensburg opgesloten zaten in een winkelcentrum. Misschien ken je het wel, nog even ‘snel’ naar het (invaliden)toilet voor sluitingstijd. Helaas kwamen wij er daarna achter dat het hele overdekte winkelcentrum totaal uitgestorven was. Met aan de deur een dik hangslot. Ik heb nog spijt dat ik niet aan het meisje, dat uiteindelijk aan de andere kant van de deur buiten stond, de foto gevraagd heb die ze lachend van ons maakte. Het moet er bizar uitgezien hebben. Twee rolstoelers, wild zwaaiend en bonkend op de grote glazen deur…  Klik op: Contact_2015_09 Eelke droomt

Gelukkig liep alles weer goed af en waren we op tijd voor onze cruise door Noorwegen!

Foto van column Eelke droomt, Contact oktober 2015

Column Eelke droomt, Contact oktober 2015

collage van foto's van het mindervaliden appartement bij Gastehaus Bartsch

Inrichting bij Gasthaus Bartsch, met hoog-laag bed (aan één kant) en bidet op de toilet!

Brocante in Lille

Afgelopen weekend was het weer chaos is Lille en ik was erbij. Meer dan honderd kilometer brocante markt en braderie. Een beetje dat gevoel van Koningsdag in Utrecht maar dan groter en onderhandelen in het Frans… En mosselen met witte wijn natuurlijk.

verschillende foto's met sfeerbeelden van de brocantemarkt

Brocantemarkt in Lille 2015

Zaterdagochtend super vroeg vertrokken, de zon kwam net op. Eerst mijn zus opgehaald in Dordrecht. Daarna in één ruk door naar het zuiden. Eenmaal in Lille dan toch maar het parkeeradvies van een vriendin opgevolgd: ‘gewoon op de stoep neerknallen die auto’. Tja, dat doet iedereen dus. Wij stonden dichtbij het station, Gare Lille-Europe (waar bij het winkelgedeelte ook een goed invalidentoilet is). En dan begint de grote speurtocht naar DE aankoop van de dag… Het is wel even zoeken waar de beste straatjes zijn. Voor hamburgers en braderiekramen met pannen met antiaanbaklagen en kleding van zweetstofjes zijn we niet gekomen. Ondertussen loopt er ook een marathon door de stad (oeps, uitkijken met oversteken) en er staat een enorme kermis. Alles tegelijk dan zijn we er in één keer vanaf, moet het stadsbestuur van Lille gedacht hebben.

Geweldig gestreepte legging
Maar uiteindelijk vinden we de straatjes met bizarre vondsten; een opgezette eekhoorn, volledig verroeste steps, een oude racefiets tandem,  trompetten, vintage kleding, kekke schoenen, houten kisten, industriële lampen, oude schoolbankjes, wandelwagens, ijzeren lockers en miljoenen vaasjes, potjes en bordjes. De echte brocante handelaren weten inmiddels wel wat hip is, dus je betaalt ook flink voor dat ene unieke kastje of krukje. Onderhandelen lukt soms wel. Helaas zat DE aankoop er dit jaar niet bij voor mij, afgezien van de geweldig gestreepte legging voor een euro, de plastic ketting en een Afrikaans maskertje voor twee euro. M’n zusje kocht nog wel een leuke ijzeren kruk en een spuuglelijk mega groot schilderij (maar de lijst is mooi), waar ze de halve dag mee liep te zeulen.

collage van foto's van hotel Wu wei in Kortrijk

Hotel Wu Wei in Kortrijk, België

Relaxen in hotel Wu Wei
Moe van een dag speuren en hobbelen over kinderkopjes knallen we de auto weer van de stoep, om twintig kilometer terug in het Belgische Kortrijk, onze innerlijke balans terug te vinden in wellness hotel Wu Wei. Alles is wit of grijs bij Wu Wei, op een enkel houten krukje en de vloer na. Na de explosie van indrukken in Lille is dat even wennen. Drie jaar geleden gingen de deuren van de voormalige drukkerij weer open, geen drukpersen meer maar dertien kamers en suites en een uitgebreide wellness. Dankzij de minimalistische architectuur is het hotel zo goed als drempelvrij en in één kamer is rekening gehouden met rolstoelgebruikers. Van tevoren vertelde eigenaar Jo Heirman dat ze bezig zijn de toegankelijkheid van de kamer en de Wellness verder te optimaliseren. Dat is ook nodig want er ontbreken nog beugels en een douchestoel. Het bed is aan één kant bereikbaar met de rolstoel. De wellness is in de basis toegankelijk maar de deuren naar de sauna en douches zijn smal (70cm) en daar is dus een smalle verrijdbare douchestoel handig. Er komt ook een tillift om makkelijk in en uit het zwembad (32º) te komen. Op het dakterras staat een houten hottub tussen de bamboe en in een overdekt zithoekje brandt een flink opgestookt vuurtje. Wij hebben heerlijk de tijd genomen om uitgebreid te ontbijten en zijn toen weer op huis aan gegaan. Maar Wu Wei is zeker een aanrader als de laatste aanpassingen ook gerealiseerd zijn. Jo laat het mij weten, dus wordt vervolgd… Kijk alvast op www.wuwei.be 

foto van mijn gestreepte legging, Afrikaans maskertje en een ketting

500 km rijden voor een geweldig gestreepte legging, Afrikaanse kunst en een plastic ketting… LOL

In je elektrische rolstoel in het vliegtuig?

Zo logisch als sommige elektrische rolstoelrijders het vinden om in je eigen rolstoel vastgezet te worden in een vliegtuig. Zo pertinent onlogisch vinden vliegmaatschappijen en technici dat. Te duur, te gevaarlijk, niet getest, lastig in te voeren. Allerlei redenen waarom het niet kan. Iedereen dient zittend in een vliegtuigstoel te vliegen.

striptekening met rolstoelers in het vliegtuig

Bron: All Wheels Up

 

All wheels up wil dat nu wel eens bewezen zien. Want is het wel zo onmogelijk? Zij geloven van niet! En om dat te bewijzen doen ze een beroep op ons, met een crowdfundactie zamelen zij geld in voor een crashtest met elektrische rolstoelen. Bovendien; zou het niet juist veel geld opleveren? Wat dacht je van alle kapotte rolstoelen, versleten ruggen, assistentietijd, vertragingen door moeilijk laden van rolstoelen etc. En natuurlijk alle extra klanten, rolstoelers en hun familie die, dan ineens wel de wereld gaan ontdekken. Is het een droom? Of zal er echt een einde komen aan dit soort taferelen? (zie filmpje)

Wat denk jij?

Links rijden, de veerboot en pasty

Na alle buitenlandse reisjes is het nu tijd om te schrijven. Ons eerste avontuur ging eind maart naar Engeland. Doel was een congres met driehonderd wetenschappers en een handvol patiënten met Ataxie van Friedreich. Om gedoe met het vliegtuig en taxi’s te voorkomen gaan we met de auto. Dat geeft bovendien de mogelijkheid om er een paar dagen aan vast te knopen. Dat betekent wel links rijden. Ter voorbereiding volg ik de ‘Keep left experience’ bij de ANWB in Lelystad. Ha, ha nou dat was me een ‘experience’! Een hoop gebabbel van medecursisten met allerlei theorieën en ingewikkelde vragen. Ik heb vooral één tip opgeslagen: ‘Als je links uit het raam naar beneden kijkt en je ziet wegdek dan is het niet goed’. En daar heb ik me aardig mee gered. Geen schade. Zelfs niet één keertje op de verkeerde weghelft beland. Door de continue extra alertheid wel vermoeiender dus geen grote afstanden en wat vaker stoppen.

vier foto's op de veerboot, genoeg ruimte rondom de auto  en mooi uitzicht met de witte kliffen van Engeland. Links rijden vanuit de auto gefotografeerd.

Calais
Wij rijden naar Calais (330 km vanuit Utrecht) en nemen de veerboot van P&O. Bij eerder telefonisch contact was de medewerker direct helder over de procedure bij inladen en uitstappen als je gebruik maakt van een rolstoel, dat geeft vertrouwen. Bij Seaways leek dat minder vanzelfsprekend. En inderdaad alles gaat perfect. Bij inchecken krijgen we de instructie onze alarmlichten aan te doen bij het aan boord gaan. Zo weten de verkeersregelaars direct dat er meer ruimte rondom de auto nodig is voor het uitladen van de rolstoel(en). Op miraculeuze wijze komen wij precies voor de lift naar het dek te staan. Ik krijg van één van hen een vette knipoog en dikke duim omhoog als ik na Jon de auto uitrijd. Anderhalf uur duurt de overtocht en dat is precies een fijne (plas)pauze. Aangepast toilet bevindt zich direct bij de lift. Overigens mag je niet in de auto blijven zitten.

Windsor Castle Queen Elizabeth
Eerste bestemming in Engeland is Windsor ten westen van London en vooral bekend om Windsor Castle, het buitenverblijf van Queen Elizabeth. Wij sluiten onszelf eerst twee dagen op in Beaumont Estate congreshotel, met meerdere prima rolstoeltoegankelijke kamers. Dag vier vertrekken wij richting Selsey, een klein kustplaatsje in het zuiden van Engeland. Maar niet voordat wij eerst even bij Queen Elizabeth op bezoek gaan. Er zijn geen invalidenparkeerplaatsen direct bij het kasteel, maar wij vinden er eentje vlakbij (kruising Park st. en St Alban’s st). Het kasteel met buitenterrein is goed toegankelijk. Met de rolstoel word je door de museumwachten steeds door toegankelijke ‘sluipdoor’ routes naar de liften geleid. Ter voorbereiding keken we thuis alle afleveringen van Downton Abbey dus het leven op een kasteel komt makkelijk tot leven hier. Vooral Queen Mary’s poppenhuis met tot in detail uitgewerkte miniatuurtjes maakt indruk. Zelfs de miniatuur schilderijtjes zijn door echte kunstenaars gemaakt. We lopen later nog even de winkelstraat van Windsor in maar hebben eigenlijk geen tijd dus bij The west Cornwall Pasty Company bestellen we een echte pasty (een soort deeg gevuld met iets warms) om mee te nemen. We kunnen niet naar binnen maar de medewerker ziet ons staan en somt direct alle soorten pasty’s op. Mmm lekker warm, dat vult!

Windsor Castle

Windsor Castle

Chichester en de tranenflesjes
Ons volgende adresje is St. Adrews lodge in Selsey (niet te verwarren met de Londense wijk Chelsea). De b&b heeft elf kamers, wij verblijven in kamer tien, een echte Engelse kamer met eigen ingang vanaf de mooie tuin. Eigenaresse Claire vertelt ons dat ze de b&b nog maar kort geleden overnamen van een ouder echtpaar. Ze willen nog wel het één en ander vernieuwen maar willen de trouwe gasten ook niet afschrikken met teveel veranderingen. De kamer ziet er netjes uit. De lichte vloerbedekking lijkt ons niet erg praktisch en het is niet helemaal mijn smaak wat betreft inrichting maar Engels is het wel. De badkamer is modern en eenvoudig maar voor ons prima aangepast. Na een beetje schuiven met de bedden kunnen we aan beide zijden naast het bed met de rolstoel. Het tweepersoonsbed is wel wat smal, eventueel kun je uitwijken naar het extra eenpersoonsbed. Selsey is een typisch Engels plaatsje met weinig vertier, het strand is de belangrijkste trekpleister. In de straffe wind wandelen wij de volgende ochtend naar zee maar helaas daar geen terrasjes of pub met warme choco. In het stadje zelf zijn wel enkele restaurantjes. Met de auto rijden we naar het strand bij Wittering maar helaas regent het als we aankomen. We rijden door naar Chichester, een leuk stadje in de buurt. In de Chichester Cathedraal worden we verrast door ‘duizend tranenflesjes’ van kunstenares Deborah Tompsett. Lees ook mijn column voor Spierziekten Nederland hierover. Wij eten uiteindelijk twee keer bij de goed aangeschreven Spaanse Tapasbar in Selsey omdat het lekker dichtbij onze b&b is en het eten er goed is. En de sfeer ook trouwens, zeker als een hele Engelse familie er een verjaardag komt vieren.

Verschillende keramieke flesjes op een  oude kerkvloer

‘A thousand tear bottles’, Chichester Cathedral

Terug
We hebben even van Engeland geproefd en dat is ons goed bevallen. Links rijden is voor mij geen belemmering meer om opnieuw naar Engeland te reizen. Een volgende keer durf ik zeker verder te rijden richting de mooie natuurparken van het zuid-westen (zie ook mijn eerdere blog ‘Types zoals ik’). Ik vond het nu toch weer een behoorlijke zoektocht naar een leuk en betaalbaar hotel ergens tussen Windsor en Dover. Maar de volgende websites waren een goede hulp: OpenBritain, Accessible Countryside, Britain is great en Visit South EastEngland.

vier foto's van St.Andrews lodge, badkamer met  beugels bij het toilet en  douchestoel

St. Andrews Lodge, room 10, Selsey

Wat zijn jouw ervaringen met Engeland? Ik hoor ze graag, laat hieronder je bericht achter!

 

Bij KLM op visite

En daar zat ik dan ineens bij KLM op het hoofdkantoor, direct naast de boardroom waar pittige CAO onderhandelingen gevoerd werden. Doel van onze bijeenkomst: Verbeteren van de dienstverlening aan ‘Passengers with reduced mobility’ (PRM). Met nog vier andere PRM’ers, drie KLM’ers en Stijn Veeger, die bij de TU-Delft afstudeert op dit onderwerp, maakten we een compleet overzicht vanaf boeken van het ticket tot aankomst op de bestemming, Inclusief alle stress- en goede momenten.

Het leukste verhaal? Toen het Quad Rugby Nationaal team met twintig mannen en vrouwen, inclusief twintig (ADL) rolstoelen en twintig sportrolstoelen aankwamen op de plaats van bestemming en alle veertig rolstoelen gescheiden waren van hun wielen. De medewerkers van bagage hadden zich niet gerealiseerd dat elke rolstoel zijn eigen wielen heeft. Fijn, een stapel met veertig rolstoelen en tachtig wielen, mooi klusje.

collage van drie foto's, KLM tas, Badge bezoek KLM, bord met veel 'geeltjes' als resultaat van de brainstorm

bij KLM op visite

Daarna uiteraard gedacht in oplossingen. Van betere registratie bij online boeken tot het vervoeren van rolstoelen in speciale boxen, het inzetten van schaarwagens bij het laden en veel meer. De beste ideeën ontstonden bij de vrijdagmiddag borrel in de stamkroeg van de KLM in Amstelveen. Ik ben blij dat KLM deze stap zet. Het had natuurlijk al lang beter gekund maar er zijn ook maatschappijen die er nu alles aan doen om de ‘PRM’ers’ te weren. Ik ben in ieder geval uitgenodigd bij de afstudeerbijeenkomst van Stijn. Ik hou jullie op de hoogte. Heb jij goede ideeën? Laat het mij alsjeblieft weten.

PS. Ik heb nu een heel speciale tas. Hier gaan vast alle deuren mee open ;-). Heb jij deze tas nodig? Laat het me weten, hij is te leen!

Lees hier meer informatie over het aanvragen van assistentie van KLM Cares.